Reisverslag Mexico

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Reisverslag Mexico

MEXICO CITY
Ondertussen heeft die verrekte Mr Green ons wel aan het denken gezet met zijn TimeSharing en zijn zogenaamde gratis overnachtingen in 5 sterren hotels. Wanneer we onze reis door Mexico voorbereiden, bedenken we ineens dat we ook nog op Couchsurfing staan. Daar hebben we nog steeds geen gebruik van gemaakt en dat moesten we nu toch maar eens gaan doen! Couchsurfing is een mooi systeem van mensen, meestal reizigers, die thuis wel een Couch (bank of een logeerbed) hebben voor andere reizigers. Je kunt gratis bij ze overnachten en zit zo dus leuk bij de mensen thuis in plaats van in een hostel. Mr Green, dit is ècht gratis en misschien is het geen luxe, maar je zit wel in het echte lokale leven in plaats van een klinische “veilige” hotelkamer. Wij zetten via deze website wat aanvragen uit en al snel hebben we plek in Mexico-Stad bij Adrian. Wanneer we ‘s avonds laat aankomen worden we hartelijk verwelkomd door zowel Adrian als zijn huisgenoot Alex. We zijn verbaasd over de gastvrijheid van deze heren, want we krijgen gewoon de sleutel van het appartement tot onze beschikking. We kunnen dus gaan en staan waar we willen!

Na een nacht op een matras in de woonkamer besluiten we de volgende dag de stad maar eens in te gaan. We moeten nog even wennen aan de spaanse taal en het systeem van openbaar vervoer, maar bij de bushalte worden we in ‘handen-en-voeten-spaans’ op de juiste bus gezet en een alleraardigste dame in de bus zet ons er bij Zocalo (het centrale plein van de stad) uit. Wij hebben Mexico al in ons hart gesloten, wat een gastvrij land! We struinen een paar uur rond bij dit plein, want het bruisende straatleven wat we de afgelopen maanden zo misten, dat is hier weer volop! De kleurrijke straten zijn gevuld met luidruchtige mensen, straatstalletjes, schoenpoetsers en straatventers, dus we kijken onze ogen weer uit! We bekijken de Azteekse ruine Templo Mayor, maken op dinsdagmiddag half twee een katholieke kerkdienst mee in de Metropolitan Cathedral en zien hoe de mexicaanse kinderen winterpret hebben midden op het plein. ‘ s Avonds maken we met Adrian en Alex de mexicaanse specialiteit Enchiladas con Mole (saus waar chocolade inzit) en drinken we onze eerste Tequila.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Onze laatste dag in deze wereldstad besteden we aan Teotihuacan, een archeologische site zo’n 45 kilometer ten noorden van de stad. Teotihuacan was een oude Azteekse stad waar tot nu toe nog steeds weinig over bekend is. De stad is in circa 100 v.Chr. gebouwd en verlaten in 750 n.Chr. en is nu slechts een ruïne. De piramides van de Zon en de Maan zijn echter zeer goed bewaard gebleven en nadat wij de piramide van de zon beklommen hebben, zien we pas hoe groot het hier is. Het is een prachtige plek met een rijke geschiedenis, iets waar we de komende weken nog veel meer over zullen leren. Moe maar voldaan gaan we terug naar het appartement van Adrian en slapen we onze laatste nacht op zijn couch.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

OAXACA
De volgende stop in Mexico is Oaxaca.  Deze stad is mede bekend om zijn locale drank “Mezcal”, een soort van Tequila,  al vinden de mensen hier dat Tequilla een soort van Mezcal is. Wij hebben ons maar niet in de discussie gemengd en het bij het drinken van dit sapje gelaten. Nu hebben ze hier ook leuke tourtjes waarbij je een bezoek brengt aan zo’n fabriek waar dit spraakwater wordt gemaakt. En daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen.  We besluiten om voor een halve dag trip te gaan, en zo zitten we dan ook ‘s ochtends vroeg al in de bus. We gaan eerst even de bezienswaardigheden van Oaxaca af. Als eerste El Tule, een van de dikste bomen ter wereld. Deze oude boom, van maar liefst 2000 jaar oud, staat naast een prachtig mooie kerk. Als volgende staat Teotitlan del Valle op het programma, een stadje waar men prachtige tapijten maakt.  Deze tapijten worden allemaal nog op de ouderwetse manier gemaakt en dus krijgen we een volledige uitleg hoe men de wol klaar maakt voor het weven en hoe men op natuurlijke wijze aan al die prachtige kleuren komt. Groen van kruidenplanten, oranje van de afrikaantjes en rood van een heel klein insectje. Dat geloven we niet helemaal (ja wij letten goed op!) en dus krijgt Alie zo’n ieniemienie beestje in de handen gedrukt. Met als resultaat…. een knalrode vlek op haar hand voor de rest van de dag! Na het omzeilen van de verkooptechnieken vervolgen we onze weg naar Mitla, een archeologische site. We krijgen hier uitleg over de ruines, hetgeen een paleis van de Azteken is geweest. En dat is bijzonder aangezien de meeste ruïnes tempels zijn. De belangrijkste gebouwen waren voor de belangrijkste personen en in de tijd van de Zapoteken en Azteken was dat meestal een religieus leider, dus werd er een tempel in plaats van een paleis gebouwd. Maar blijkbaar zijn er in die tijd ook plaatsen geweest met politieke leiders en bouwde men ook paleizen.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Na dit  interessante stukje geschiedenis is het dan eindelijk zo ver:  De Mezcal fabriek. We zien het hele brouwproces van deze drank. De Agave’s, de potten met gefermenteerde agave en de destilleerderij.  En zoals bij menig tourtje mogen we bij het verkooppunt, de Mezcal op de nuchtere maag proeven. We grappen al “dat wordt zingen in de bus”! Het blijft echter niet bij 1 glaasje proeven, nee wij mogen alle varianten proeven en dat zijn er dus een stuk of tien! Ook is men niet zuinig met inschenken. We weten beide al snel welke onze favoriet is en besluiten dan ook een fles te kopen voor de kerst (Mocht ie de kerstdagen halen…). Als we eenmaal weer in de bus zitten zetten we een vrolijk “En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet…” in. Onze medepassagiers kunnen dit wel waarderen en zo zitten we al snel met z’n allen zingend in de bus. We zijn de laatste twee die uitgezet worden bij het guesthouse en zijn stomverbaasd als onze chauffeur ons om een foto vraagt. Blijkbaar vond hij ons wel gezellig, zo zingend achterin de bus. Vooruit maar en zo poseren we ieders met hem voor een foto, waarop hij ons een zoen op de wang geeft (nou ja zeg!). Wanneer we het toestel teruggeven vraagt onze Don Juan of we nog even met hem willen lunchen? Hier bedanken we beide maar vriendelijk voor. We hebben al de nodige sapjes (Mezcal) achterover geslagen, wij lunchen wel even alleen!

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

SAN CRISTOBAL
We besluiten om maar eens een nachtbus in Mexico te nemen en hobbelen zo dus al slapend van Oaxaca naar San Cristobal de Las Casas. Deze stad ligt prachtig in de bergen op zo’n 2100 m en ademt een koloniale sfeer uit. Smalle straten, gekleurde huizen en pruttelende VW Kevers, ja wij vinden dit een leuke stad! We hebben redelijk geslapen in de bus en besluiten om de dag maar goed mee te pakken. We dumpen de rugzakken in een guesthouse en gaan op zoek naar Zocalo, het centrale plein, waar altijd wel wat te beleven is. Ook hier staat aan het plein weer een prachtige Katholieke kerk, die we even van binnen bekijken. Maar ook de buitenkant van deze geel/rode Kathedraal is het bewonderen waard.  Via een paar kleine straten komen we bij de Templo Santo Domingo terecht, een oude kerk met een prachtige gevel. Rondom deze kerk is de Maya-ambachten markt en moeten we ons inhouden om niet de mooie tassen, leren portemonnees en dikke truien in te slaan. We hebben onze backpacks net weer geleegd, zijn lekker licht, dus dat willen we graag zo houden! Tegen de avond besluiten we alle treden nog even te beklimmen van de Iglesia de Guadelupe en hebben een prachtig uitzicht over de stad.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Blijkbaar hebben we nog niet genoeg kerken gezien want de volgende dag gaan we met Carlos op stap naar een hele bijzondere kerk en ook zal hij ons het een en ander vertellen en laten zien over de oude Maya cultuur. We hebben Carlos de vorige avond in zijn kantoortje ontmoet en vinden het een pracht figuur! Jammergenoeg zitten we niet bij hem in de auto, maar onze chauffeur is sergeant in het leger geweest dus dat komt wel goed(?!), aldus een enthousiaste Carlos. We rijden de straten van San Cristobal uit naar het Maya bergdorp Zinacantan. Dit dorp staat bekend om zijn bloemen (veel kassen!) en hun textiel wat ook rijk met bloemen is gedecoreerd. We gaan op visite bij een Maya familie waar we uitleg krijgen over de lokale tradities bij het rijk met bloemen versierde altaar. We zien weer hoe men hun textiel weeft, hoe de tortillas gebakken worden en hoe de traditionele kleding eruit ziet. Carlos laat ons tevens zien welke traditionele dansjes belangrijk zijn. De regendans  houdt ie kort maar krachtig, maar bij de dans van de zon gaat ie helemaal los en komt de oude rocker weer in hem naar boven. Al zingend gaat het traditionele Maya deuntje ineens over in “here comes the sun”  van de Beatles.

De sfeer zit er aardig in en Carlos heeft ineens de traditionele trouwjurk te pakken. Of er nog vrijwilligers zijn? Alie staat vooraan en heeft binnen een paar tellen een zwaar wollen wit gewaad aan. Een witte doek over het hoofd en ze kan zo naar het altaar schrijden. Carlos is inmiddels omgetoverd tot lokale priester, nu nog een bruidegom. Een van de chauffeurs krijgen we zo gek en zo wordt er dan ineens binnen de oude maya tradities een (zeer snel en ongebruikelijk gearrangeerd) huwelijk gesloten. Na het ja-woord wordt er jammergenoeg niet gezoend. Volgens Carlos is het hier gebruikelijk dat de bruid de eerste huwelijksnacht met de priester doorbrengt (ja,ja!). We toasten op het prille geluk met een borrel en gaan dan weer over tot de orde van de dag.

We stappen in de auto en rijden naar het conservatieve Chamula. De bewoners van dit stadje zijn een onafhankellijk en zeer traditioneel volk. De Mexicaanse politie komt hier niet binnen de dorpsgrenzen, ze hebben hun eigen ordehandhavers. En oplettend zijn ze! Ondanks dat ze aan het plein bij de kerk zitten te kaarten houden ze ons haarscherp in de gaten. Er mag hier nl niet gefotografeerd worden, want de Tzotzilmensen geloven dat je daarmee hun ziel in de camera vangt. Ook in de kerk mag niet gefotografeerd worden, en dat is echt jammer aangezien deze zeer uniek is qua inrichting en gebruiken!  Carlos brengt ons weer netjes terug naar San Cristobal waar we met de andere nederlanders van deze trip, Michiel en Annemiek, op het terras een Sol-biertje drinken en nog even toasten op het huwelijksgeluk van Alie. Zij is haar nieuwbakken echtgenoot echter al weer kwijt en als schrale troost nemen we op de kamer nog maar een lekkere borrel. De fles mezcal haalt de kerst niet…

Chamula
In het conservatieve dorp San Juan Chamula lopen we met onze gids Carlos de unieke kerk van dit dorp in. De Mayatraditie kent een oude religie, welke sinds de Spaanse heerschappij vermengd is met het Rooms Katholieke geloof. De kerk heeft dan ook een paar katholieke kenmerken, waaronder een aantal heiligen.  Op het moment dat we deze kerk binnen stappen, gaat er een compleet nieuwe wereld voor ons open! We zien geen kerkbankjes, geen altaar en geen orgel. Nee, het is een grote open ruimte met aan weerskanten de beelden van de heiligen. De grond ligt bezaaid met dennenaalden (een teken van positieve energie) en overal op de grond staan kaarsjes te branden in verschillende kleuren. We vragen Carlos om uitleg. Het volgende blijkt hier het geval: in deze mengeling van de  geloven zien de Tzotzil, de lokale bewoners van Chamula, de kerk niet zozeer als een heilig huis, maar meer als een soort ziekenhuis. Is er wat mis, dan kom je hier om beterschap te vragen aan je favoriete heilige. Mocht je je dus niet lekker voelen op een dag, dan ga je naar de plaatselijke sjamaan en vertel je wat je probleem is. De sjamaan zal je dan vragen om op een bepaald tijdstip bij de kerk elkaar weer te ontmoeten en daar krijg je dan wel een heel merkwaardig recept. Te weten:  Chicha (de traditionele lokale drank), een x-aantal kaarsen  (bv rode voor relationele problemen, gele voor lichamelijke problemen  en zwarte tegen zwarte magie) en als je probleem echt heel erg groot is 1 of 2 kippen.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Zodra je deze boodschappen hebt gedaan ga je tezamen met de sjamaan de kerk in en ga je bij je favoriete heilige zitten. Je brandt een aantal kaarsjes op de vloer, de sjamaan leest je pols en de kip wordt geofferd. Van het drinken van de drank ga je boeren, zodat je, volgens de maya’s, de kwade geesten kwijtraakt. Heb je last van veel kwade geesten dan wordt de kip de nek omgedraaid en daarmee raak je dan de kwade geesten kwijt. De kip wordt later thuis overigens gewoon opgegeten! De Chichadrank is een mengsel van gefermenteerde suikerriet en mais, hetgeen meer dan drie weken duurt om te brouwen. Heb je een probleem, dan is het natuurlijk lastig om drie weken te wachten voordat je de Chicha hebt en je met je probleem aan de slag kunt (Chicha is blijkbaar niet gewoon in flessen verkrijgbaar). Maar gelukkig is er coca cola! Je moet derhalve niet verwonderd opkijken als je in de kerk mensen met een fles drank en een flesje coca cola ziet lopen. De drank om in hogere sferen met de goden te kunnen praten en de cola (of sinas, 7-up) om te boeren en de kwade geesten vrij te laten! Tijdens ons bezoek zien we een aantal plaatselijke bewoners met een sjamaan in de kerk zitten en mogen het gehele ritueel meemaken. Als eerste wordt er op een fluitje geblazen om de heilige/de god te laten weten “ik ben er!”. En daarna worden de kaarsjes op de vloer aangestoken, worden er gebeden/mantra’s opgezegd, wordt de pols van de dame in kwestie gelezen en wordt de kip geofferd. Een zeer bijzondere gebeurtenis.

In deze kerk mogen geen foto’s gemaakt worden, want daarmee pak je de ziel van deze mensen. Er is echter iemand geweest die dit ooit stiekum gefilmd heeft en dat filmpje staat op Youtube. Wij vinden het een beetje dubbel om deze link hier te vermelden, want filmen en fotograferen druist tegen de lokale gewoontes in en die respecteren we graag, maar aan de andere kant is het een uniek iets wat we jullie ook niet willen onthouden. Beelden zeggen soms meer dan een verhaal. Besluit zelf of je dit filmpje wilt zien of niet.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

PALENQUE
We zijn inmiddels in de provincie Chiapas aangekomen en zitten nu op de Maya Route.  Een route die veel grote Maya ruines aan elkaar verbindt in de landen Mexico, Belize, Guatemala en Honduras. We verheugen ons erg op het bezoek van de eerste echt grote ruine, Palenque. Deze oude Maya stad ligt midden in de jungle en het is een dan ook een raar ritje. Onze busschauffeur heeft de vaart er behoorlijk in om toch maar binnen de 5 uren in Palenque aan te komen. Hij weet de bus zeer behendig door alle scherpe bochten te sturen in dit prachtige bergachtige junglelandschap. Onze magen hebben hier echter wat meer moeite mee en het duurt dan ook niet lang voordat we wensen dat we toch maar een reistablet hadden genomen. We zijn dan ook dolblij dat we, met bleke gezichtjes en een weeïge maag, op het busstation van Palenque staan. Eerst maar eens bijkomen in een guesthouse! De volgende dag nemen we een flink ontbijt en met frisse moed stappen we in een collectivo (soort mini-taxibusje) op weg naar de bekende ruïnes van Palenque.  Gelukkig is deze weg, dwars door de jungle, recht en we stappen dan ook fris en fruitig het geruïneerde dorp van koning Pakal binnen. Er zijn in dit dorp meer dan 1453 gebouwen ontdekt, “slechts” 500 zijn blootgelegd  en wij zullen er slechts maar een aantal hiervan kunnen zien.

De eerste tempel die we tegenkomen is gigantisch! We zijn direct onder de indruk van deze hoge gebouwen en bezichtigen onder andere de Tempels van de Inscripties (waar de graftombe van Pakal gevonden is), het paleis, de “la Cruces” groep en nog een aantal andere minder grote ruines. Het levert prachtige plaatjes op, deze ruines midden in de jungle en het lijkt ons een prachtige plek om ooit gewoond te hebben. Het is dan ook raar om te horen dat deze Mayastad waarschijnlijk verlaten is doordat er sprake was van overbevolking.  We bezoeken het museum en proberen nog wat meer te ontdekken over deze stad en het Mayavolk, maar er is zoveel informatie dat het ons soms duizelt. We laten Palenque nu dan ook eerst voor een prachtige introductie in de Maya wereld en zien uit naar de volgende ruines die we nog gaan bezoeken, zoals Chichen Itza (Mexico), Lamanai (Belize), Tikal  (Guatemala) en Copan (Honduras).

Agua Azul en Misol Ha
Er doen vele verhalen de ronde over de veiligheid, of liever gezegd, de onveiligheid van het reizen in Mexico. Wij proberen ons altijd zo goed mogelijk voor te bereiden op een nieuw land en het lezen van de Lonely Planet is dan ook vaste kost. En dan schrikken we. Het ene gruwelverhaal na het andere wordt opgesomd in deze reisgids. Zo word je bijna op elke straathoek overvallen, springen mannen vanaf een muur  op je om je rugzak te jatten of staan ze met geweren en/of grote kapmessen op je te wachten en mag je je paspoort en geld inleveren.  Wij besluiten om ons gezond boerenverstand gewoon maar te gebruiken, dat heeft ons in alle andere landen al goed geholpen. Eenmaal in Mexico valt het ons reuze mee met die onveiligheid. Zelfs midden in Mexico-stad voelen we ons prima op ons gemak.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Overal waar we komen staat op elke straathoek wel een agent, patrouilleert de motorpolitie standaard met de blauw-rood en oranje zwaailichten aan en staat men met zwaar geschut bij belangrijke touristische trekpleisters. In Mexico-Stad was er zoveel ME op de been dat we het idee hadden dat toch op zijn minst de president voorbij zou komen, echter dit is de normale gang van zaken hier. Ook tijdens onze busritten moeten we regelmatig even stoppen voor een veiligheidscheck. Een politie-agent of militair komt dan met een streng gezicht even uit zijn bunker van zandzakken de bus in, controleert de bus en kijkt even een paar tassen grondig na. Het lijkt allemaal zo dubbel, ondanks (en waarschijnlijk natuurlijk gewoon door) al dit machtsvertoon van  blauw op straat voelen wij ons geen moment onveilig in dit land.

Omdat het kogelvrije vest tot de standaaruitrusting van meneer agent behoort krabben we ons soms toch wel even achter ons oor. Dit is blijkbaar toch een noodzakelijk iets, want anders trek je dat niet aan bij temperaturen van rond de 30 gr. Wanneer wij vanuit de stad Palenque richting de watervallen van Misol Ha en Agua Azul willen, horen we weer veel verhalen over overvallen op de route. Je kunt het beste maar een tour doen, dus dat doen we dan ook maar. Maar als we wat verder vragen naar de verhalen blijkt iedereen het in de reisgids gelezen te hebben (lang leve de macht van de lonely planet) en het voordeel van deze verhalen voor de lokale gidsen moge natuurlijk duidelijk zijn. Wij zien tijdens een prachtige rit door de jungle geen enkele bandito, dus we houden het hier toch maar op commerciële bangmakerij.

De watervallen in deze jungle zijn meer dan de moeite waard. Als eerste stoppen we bij de waterval van Misol Ha. Deze is zo’n 35m hoog en dus een flinke. We maken even een leuke wandeling hier en kunnen zelfs achter deze waterval komen, toch weer een leuke ervaring! Wanneer we het allemaal wel gezien hebben en de noodzakelijke foto’s gemaakt zijn rijden we met onze minibus in ruim een uur naar Aqua Azul. Azul betekent helder blauw en het is surrealistisch om te zien wat voor een vreemd heldere blauwe kleur het water hier heeft. Wij klimmen in ruim een uur naar de bovenste platforms van deze watervallen en hebben een prachtig uitzicht op het blauwe water midden in de groene jungle. Omdat het hier toch wel wat fris is, besluiten we maar niet te gaan zwemmen, maar bij één van de lieve dames empanadas (soort hartige appelflap) te proeven.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Eenmaal terug in het kantoor van deze reisorganisatie praten we nog even met de charmante eigenaar. We mochten daar onze tassen stallen, kunnen ons er even verkleden en zijn dus klaar voor onze volgende busrit. Als afscheid krijgen we beide nog een sleutelhanger van hem en kijkt hij ons met zijn boeve-ogen even indringend aan. Waarschijnlijk zijn het dit soort bandito’s die we moeten vrezen, want met de rest van de veiligheid in Mexico zit het ons inziens wel goed!

PLAYA DEL CARMEN
Na twee weken van cultuur, natuur en veel geschiedenis hebben we wel zin om even een paar dagen aan het strand te liggen. Gezien onze route hebben we de keuze uit Cancun, Playa del Carmen of Tulum. Dat laatste plaatsje schijnt erg relaxed te zijn met allemaal hutjes aan het strand, dus dat lijkt ons wel wat. In de luxe bussen van ADO moeten we de kou nog even trotseren, aangezien de airo in deze bussen altijd op standje vriezer staan, maar ach over een aantal uren liggen we toch lekker op het strand, denken we. Hoe dichter we echter bij Tulum komen, deste dikker wordt het wolkenpak en wanneer we uit de bus stappen kunnen we onze jassen wel aanhouden want het regent!  We duiken maar snel een taxi in die ons naar het geboekte hostel moet brengen. Tijdens onze rit naar het strand zien we aan een kilometerslange weg alleen maar resorts, afgeschermd achter grote bamboehekken of hagen van palm- en bananenbomen. Op zich ziet het er wel erg leuk uit, die rieten hutjes aan het strand afgeschermd van de weg, maar ons doet het allemaal wat afgezonderd aan. Het welkom bij Maria Sabina & the Happy Gecko is met recht ook koeltjes te noemen. Wij hebben via Hostelbookers.com geboekt aangezien we zeker wilden zijn van een plaatsje met de kerst, maar wanneer we aankomen weet men van niks. Men checkt het internet namenlijk niet. Jammergenoeg zijn de goedkope bedden op de slaapzaal allemaal al bezet, maar er is nog wel een leuke cabana, oftewel een een rietenhutje, voor ons beschikbaar. We mogen er ivm het hoogseizoen natuurlijk wel de hoofdprijs voor betalen. Wij zijn het er niet mee eens en proberen dit hutje nog voor de slaapzaalprijs te krijgen, men heeft ten slot van rekening zelf een fout gemaakt en wij hebben bovendien via de website al een soort borg/aanbetaling betaald. Maar men wil er niets van weten. Wij hebben het idee dat we hier flink afgezet worden, want volgeboekt ziet het er zeker niet uit (en aan internet reserveringen doen ze blijkbaar niet…). Of het nu aan dit welkom ligt, de lange busrit, de regen of die enkele geflipte hippie die hier rondloopt, we weten het niet, maar wat we wel weten is dat we met de kerst niet hier willen zitten.

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

We pakken snel een taxi terug naar het busstation, kruipen maar weer snel in een koude ADObus en rijden in een uur “terug” naar Playa del Carmen. Wanneer we in de drukke toeristische hoofdstraat van Playa lopen is het ons meteen duidelijk. Dit is een goede keuze geweest. Dan maar in een super toeristische plaats zitten, maar dit voelt even lekker als vakantie!  We moeten nog wel even zoeken naar goedkoop onderdak en dat is in deze tijd van het jaar niet echt gemakkelijk. Geheel in kerstsfeer lopen we dan ook van de ene herberg naar de andere voor een slaapplek, maar ook bij ons gaan er een hoop deuren weer dicht. Vol of gewoon veel te duur.  We proberen het toch nog even bij het oudste en tevens goedkoopste guesthouse van de stad, Urban Hostel. Bij het checken van de kamers en de douches merken we dat dit niet het schoonste onderkomen van onze reis is, maar het personeel van dit hostel maakt veel goed. Wij voelen ons hier al snel thuis, de volgende dag klaart het weer op en liggen wij hutjemutje op het strand. Het klinkt soms zo mooi, een rieten hutje aan een strand wat helemaal voor jezelf is, maar wij zijn er wel achter gekomen dat wij toch liever tussen de mensen zitten!

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Chichen Itza
Een bezoek aan Chichen Itza staat hoog op ons verlanglijstje en wanneer we in Playa del Carmen zijn boeken we een tour bij ons guesthouse. Nu zitten we niet in een van de luxe resorts, maar in een aftands guesthouse omdat deze de goedkoopste was, dus we verwachten dan ook niet veel van de tour naar Chichen Itza, want ook deze hebben we voor een koopje kunnen regelen. Maar zoals het zovaak gaat, wanneer je ergens geen verwachtingen van hebt, dan valt het honderd procent mee. We worden opgehaald met een minibusje, om even later over te stappen in een luxe touringcar met allemaal Amerikanen. Lunch is inbegrepen en we bezoeken niet alleen Chichen Itza , maar ook een Cenote (een poel in een grot) en de koloniale stad Valladolid. Bovendien hebben we een engelstalige gids bij Chichen Itza. Onderweg halen we nog even een paar toeristen op uit de luxe resorts en dan gaan we op pad.

Zoals bij iedere tour is er een plaspauze ingelast bij een ambachtelijke winkel vol met Maya souvenirs. Het mooie aan deze winkels is dat de opbrengst van deze winkels naar de plaatselijke Maya bevolking gaat en niet terecht komt bij de commerciele groothandels, aldus onze tourleider. Een half uur voordat we bij Chichen Itza zijn, stapt er een man vanuit een oude maya familie in onze bus. Hij  probeert Maya kalenders aan de man te brengen en ook hiermee steunen we de lokale families! Oke, je betaalt dan misschien  wel de hoofdprijs, maar het is toch een mooie gedachte, ahem.  Wij vinden het wel erg apart dat iedere Mayafamilie exact dezelfde spullen maakt en ook precies dezelfde stofjes gebruikt en wij denken er dus het onze van.  Maar het is een leuke verkooptruc en wij hebben zelf ook al even bedacht dat, wanneer we weer in Friesland  zijn, Tessa bootdoeken gaat verkopen ten behoeve van de familie Couperus en Alie de bus instapt, gekleed in friese klederkracht, en friese paspoorten aan de man gaat brengen (ten behoeve van de familie Mollema natuurlijk).  De toeristen in friesland kunnen hiermee echt authentieke friese families steunen, en voor dit goede doel verdubbelen wij natuurlijk ook even de prijzen. Je moet autenticiteit per slot van rekening goed waarderen!

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Wanneer we bij Chichen Itza aankomen is het al een drukte van jewelste, blijkbaar komen alle touroperators op hetzelfde tijdstip aan. Als japanners lopen wij achter onze engelstalige gids aan. Hij vertelt  over de Maya’s en wij zijn één en al oor. Het is zeer interessant om te vernemen hoe ver deze beschaving al was, ze waren hun tijd al ver voorruit. Hebben wij computers nodig voor moeilijke wiskundige, natuurkundige of astronomische berekeningen, de Maya’s deden dit duizenden jaren geleden al zonder al deze moderne techniek. Zo leren we dat er vanuit één van de gebouwen alle andere gebouwen gebouwd zijn, op basis van de stand van de zon.  Op de equinox (rond 21 maart) schijnt de zon exact op een paar gebouwen en kun je een slang zien neerdalen op de grootste tempel. Bij de trappen van de tempels heerst een zeer goede akoestiek, wanneer we in de handen klappen horen we een soort vogelgeluiden en bij speelveld hoor je 7 keer een echo (voor elke speler een keer). Bij de Tempel van de Warriors zijn we flink onder de indruk van de steen graveringen. Ook gebruikten de Maya’s een aparte vorm van architectuur. De Maya kalender kent cycli van 52 jaar en dat is ook de periode die men nam voor het bouwen van een tempel. Na 52 jaar begint men weer opnieuw echter niet op een nieuwe plek maar gewoon over de oude tempel heen. Zo worden deze tempels steeds groter en hoger, men geloofde namelijk dat ze zo dichter bij de goden kwamen.

Na Chichen Itza brengen we nog even een bezoek aan een cenote, waar we in een grot een verfrissende duik kunnen nemen, om vervolgens Valladolid, een koloniale stad, te bezoeken. Het valt ons op dat ze de hele stad aan het renoveren zijn. Wanneer we weer in de bus terug naar ons guesthouse zitten vragen we nog even aan onze gids hoe het nu precies zit met de magische datum 21 december 2012. Volgens de Maya kalender eindigt namelijk de huidige cyclus van 5200 jaar op deze datum. Veel mensen zijn bang dat dit het einde van de wereld betekend, dus dan heeft het weinig zin om Valladolid nog te renoveren toch? Maar onze gids stelt ons gerust want volgens hem breekt er volgens de Maya’s een nieuw tijdperk aan. Dus nog geen voltooid verleden tijd voor de mensheid, pff gelukkig maar…

Reisverslag Mexico, Travel, happygoats.org

Kerst aan het strand
De kerstdagen komen eraan, dat is overduidelijk. Hier in het katholieke Mexico  kun je er niet omheen. Op elk plein staat een grote kerstboom met een kerststal. De winkels zijn vrolijk versierd met rode en witte kerststerren, de kerstliedjes schallen door de luidsprekers,  de deuren van de kerken staan wagenwijd open en zijn ook rijkelijk versierd. Bij ons wil de sfeer er echter nog niet echt in komen. Wij liggen namenlijk in een stralende zon aan het strand van Playa del Carmen en bij kerst denken we toch eerder aan de donkere dagen, kaarsjes aan, kou en misschien zelfs wel sneeuw. Het is dan ook een hard gelach om alle sneeuwfoto’s van thuis te zien. Zitten wij hier in een zomers Mexico, heeft Nederland een witte kerst! Gelukkig doen de mensen van ons guesthouse hun uiterste best om er een leuke kerst van te maken. En nee, we vieren het niet op Mexicaanse, maar Italiaanse wijze! De helft van het personeel komt nl uit Italië en dus wordt er op kerstavond ravioli gemaakt. Wij hebben er zin in en zitten met een aantal kamergenoten rond een uur of 6 al op het dakterras aan de borrel, afwachtend op ons kerstdiner. De andere gasten stromen langzaam binnen, de geuren stijgen omhoog uit de keuken en onze magen beginnen al flink te rammelen.  Maar al wat er komt, geen eten! Wat is er aan de hand? Navraag leert dat er toch een mexicaans tintje aan dit feestje zit. Diner kennen ze niet echt in Mexico. ‘s middags wordt een grote lunch genuttigd en ‘s avonds houdt men het bij een klein hapje laat op de avond. Zo krijgen we dus te horen dat ons kerstmenu , volgens mexicaanse traditie, pas rond een uur of 11 ‘s avonds wordt opgediend. Tsja en dan is het drinken toch wat lastig zo zonder een goede bodem. We houden ons dan ook maar een rustig en nippen aan onze Mojito’s.
Klokslag 11 uur is het dan eindelijk zover! Vol verwachtig nemen we de plastic bordjes aan met het voorgerecht. Een salade van ui, tomaat en sla. Jammergenoeg blijkt dat we een bordje per tafel hebben en niet per persoon. Het is dus vechten om dat ene stukje tomaat of dat blaadje sla. Een sneetje stokbrood per persoon maakt het voorgerecht helemaal compleet. De ravioli blijkt van het type Nouvelle Quisine te zijn. Ieniemienie porties dus, het gaat tenslotte om de smaak nietwaar? Ondanks dat Flan als nagerecht op het menu stond, zijn ze het toetje toch maar vergeten, dus de fles drank gaat weer rond. Ach het is ontzettend lief en goed bedoeld allemaal en met die kerstgedachte tellen we samen af tot klokslag 12 uur. We roepen Feliz Navidad en zetten het feestje voort tot in de late uurtjes. De volgende ochtend hebben we nog steeds honger en besluiten we maar, ook volgens mexicaanse tradities, er erg vroeg een stevige lunch tegen aan te gooien. Het is een bijzondere kerst!

Voortaan Happy Goats nieuws via de email?
Schrijf je hier in:
Delivered by FeedBurner


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Booking.com